آزرده دل

 

 

گاه و بيگاه فرو مي شوي

در چاه خاموشي ات

در ژرفاي خشم پر غرورت

و چون باز مي گردي

نمي تواني حتي اندكي

از آنچه درآنجا يافته اي

با خود بياوري

عشق من,در چاه بسته ات

چه ميابي؟

خزه ي دريايي,مانداب,صخره؟

با چشماني بسته چه مي بيني؟

زخم هاو تلخي ها را؟

زيباي من,در چاهي كه هستي

آنچه را كه در بلندي ها برايت كنار گذاشته ام

دسته اي ياس شبنم زده را

بوسه اي ژرف تر از چاهت را

نخواهي ديد

از من وحشت نكن

بار ديگر در ژرفاي كينه ات ننشين

واژه هايم را كه براي آزار تو ميايند

در مشت بگير و از پنجره رهايشان كن

آنها باز مي گردند براي آزار من

بي اينكه تو رهنمونشان  باشي

آنها سلاح را از لحظه اي درشتخويانه  گرفته اند

كه اينك در سينه ام خاموش شده است

اگر دهانم سر آزارت دارد

تو لبخند بزن

من چوباني نيستم نرمخو,آنگونه كه در افسانه هايند

اما جنگلباني ام كه زمين را

باد را و كوه ها را با تو قسمت مي كند

دوستم داشته باش,لبخند بزن

ياريم ده تا خوب باشم

در درون من زخم بر خود مزن,سودى ندارد

با زخمي كه بر من مي زني خود را زخمي نكن.

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم اسفند 1387ساعت 0:29  توسط نازنین  | 

---

به یاد ....

 

 

خشک رودی ست زندگی بی دوست

خواب یا خستگی ست یا مستی

این خیال از سرم چه می خواهد؟

 

اشک یا خون دیده است یا سیل

سیل در بسترم چه می خواهد؟

 

سینه آتشکده ست سرد اما

چشم پرآذرم چه می خواهد؟

 

جام هستی تهی زمی گشته ست

مستی از ساغرم چه می خواهد؟

 

سالها ساختم به هر دردی

درد از پیکرم چه می خواهد؟

 

درد و غم ریشه در نهان دارد

خصم از ظاهرم چه می خواهد؟

 

دوست در فصل آشنایی رفت

این غریب از درم چه می خواهد؟

 

خشک و تر هرچه بود باهم سوخت

مدعی دیگرم چه می خواهد؟

 

خشک رودی ست زندگی بی دوست

جوی چشم ترم چه می خواهد؟

 

مرگ لبخند می زند که بیا

زندگی از سرم چه می خواهد؟

 

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم بهمن 1387ساعت 18:7  توسط نازنین  | 

---

عشق یک سرباز

 

زندگی در میانه ی جنگ تورا برگزید

تا عشق یک سرباز شوی.

با پیراهن ابریشمی محقرانه ات

با ناخن های رنگین و جواهری ات

تو آفریده شدی تا از میان آتش بگذری.

بیا آواره ی من

بیا و از روی سینه ام

شبنم سرخ را سرکش.

نمی خواستی بدانی کجا می روی

تو شریک رقص بودی

بی همرقصانی،بی سرزمینی

و اینک گام میزنی در کنار من

و میبینی که زندگی با من پیش می رود

و مرگ پشت سر ما خوابیده است.

اینک تو نمی توانی برقصی

با پیراهن ابریشمی ات در تالار رقص.

ناگزیر از رفتن به روی خاری

و جا گذاشتن قطرات خون.

مرا ببوس،یک بار دیگر

تفنگ را پاک کن،رفیق من.

ادامه مطلب...

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم بهمن 1387ساعت 17:33  توسط نازنین  | 

---

برای تو می نویسم،همیشه بهار من!

 

دارد از زمین و آسمان،بهار می بارد.

این واژه بهار،ناخودآگاه مرا به یاد چشمهای

خوش عطر تو می اندازد.

دارم به تو فکر می کنم،

تمام ثانیه ها طعم باران می گیرند و من...

و من هنوز در حسرت یک بار در کنار تو بودن هستم،

در لحظه زیبای سال تحویل...!

روزگارت مبارک عزیزم!

+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم فروردین 1387ساعت 22:29  توسط نازنین  | 

---

بازگشت

 

                                 

وقتی که او رفت،شب بود و تاریکی بودو آنان در خواب.

اکنون شب تاریک،و من به جستجوی او که "ای عزیز،بازآ،جهان در خواب است،

و ستارگان چشم به ستارگان دوخته اند و هیچکس نخواهد دانست که تو لحظه ای اینجا آمده بودی."

 

وقتی که او رفت،درختان جوانه بسته بودند و آغاز بهار بود.

اکنون گلها به تمامی شکفته اند، و من او را می خوانم، "ای عزیز،بازآ.

کودکان در بازی بی پروای خود گلها را چیده می پراکنند.و اگر تو بیایی و شکوفه کوچکی برداری هیچکس نخواهد فهمید."

 

آنان که بازی می کردند همچنان به بازی سرگرمند،چه گشاده دست است این زندگی!

به پرگویی آنان گوش می کنم و آواز می دهم "ای عزیز،بازآ،که قلب مادر مالامال عشق است،واگر بیایی و فقط نیم بوسه ای از او بربایی هیچکس آنرا از تو دریغ نخواهد کرد."

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386ساعت 23:10  توسط نازنین  | 

---

یاس و دلشکستگی

 

... همچون احساس سگ نگهبانی که آخرین

 لحظات زندگی خود را می گذراند،حیوان بیچار

ه عادت کرده بود که از جوانی به همه پارس کند

و ایمان استواری بدرستی کار خود داشت.

 گرچه تنها پاداشی که میگرفت لگد و

 بی مهری بود و ناگهان روزی سگ در میابد

که چیزی برای حفاظت یا مراقبت

 وجود نداشته است،پس برای حفاظت چه چیزی

 سراسر زندگیش را در زنجیری از تعهدات و تکالیف

 در سگدانی به پاسداری ایستاده است!!!

یاس و دلشکستگی حیوان پیر و وفا دار

 چه وحشتناک خواهد بود... 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386ساعت 20:27  توسط نازنین  | 

---

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

 

 

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستان غبارآلود و دور

با خزانی خالی از فریاد و شور

 

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی ازاین تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچون روزان دگر

سایه ای زامروزها،دیروزها

 

دیدگانم همچو دالانهای تار

گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فریاد درد

 

می خزند آرام روی دفترم

دستهایم فارغ از افسون شعر

یاد می آرم که در دستان من

روزگاری شعله می زد خون شعر

 

بعد من ناگه به یک سو می روند

پرده های تیره ی دنیای من

چشمهای ناشناسی می خزند

روی کاغذها و دفترهای من

 

در اتاق کوچکم پا می نهد

بعد من با یاد من بیگانه ای

در بر آیینه می ماند به جای

تار مویی،نقش دستی،شانه ای

 

می رهم از خویش و می مانم ز خویش

هر چه بر جا مانده ویران میشود

روح من چون بادبان قایقی

در افق ها دور و پنهان میشود

 

می شتابند از پی هم بی شکیب

روزها و هفته ها و ماهها

چشم تو در انتظار نامه ای

خیره می ماند به چشم راهها

 

لیک دیگر پیکر سرد مرا

می فشارد خاک،دامن گیر خاک

بی تو،دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

 

بعدها نام مرا باران و باد

نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ

 

 

+ نوشته شده در  جمعه دوازدهم بهمن 1386ساعت 16:29  توسط نازنین  | 

---

تنهاییم را با تو قسمت میکنم

 

 

قطره قطره اگر چه آب شدیم،ابر بودیم و آفتاب شدیم،ساخت ما را همو که می پنداشت،به یکی جرعه اش خراب شدیم.

رنگ سال گذشته را دارد،همه لحظه های امسالم،۳۶۵ حسرت را همچونان میکشم به دنبالم.

قهوه ات را بنوش و باور کن من به فنجان تو نمی گنجم دیده ام در جهان،نما و چشمی که به تکرار میکشد فالم!

"یک نفر از غبار می آید! "مژده ی تازه تو تکراریست.

یک نفر از غبار آمد و زد زخمهای همیشگی بر بالم!

دوستانی عمیق آمدند،چهره هایی که غرقشان شده ام،میوه های رسیده ای که هنوز من به باغ کمالشان کالم.

                                                 *************

تنهاییم را با تو قسمت میکنم،سهم کمی نیست!

گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست...

غم آنقدر دارم که می خواهم تمام فصلها را بر سفره رنگین خود بنشانمت،بنشین.غمی نیست...

حوای من! بر من مگیر این خودستایی را که بی شک،تنها تر ازمن در زمین و آسمانت،آدمی نیست...

آیینه ام را بر دهان تک تک یاران گرفته ام،تا روشنم شد در میان مردگانم.همدمی نیست...

همواره چون من نه،فقط یک لحظه خوب من بایندیش!

لبریزی از  گفتن ولی در هیچ سویت محرمی نیست...

من قصد نفی بازی گل را و باران را ندارم،شاید برای من که همزاد کویرم شبنمی نیست...

شاید به زخم من که می پوشم زچشم شهر آنرا در دستهای بینهایت مهربانش مرهمی نیست...

شاید و یا شاید....

هزاران شاید دیگر،اگر چه اینک به گوش انتظارم جز صدای مبهمی نیست... 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و ششم دی 1386ساعت 20:6  توسط نازنین  | 

---

لالایی

 

 

 لا لا لا لا همه درخواب نازند

دیگه چیزی ندارند تا ببازند

بخواب آروم نه اینکه وقت خوابه

بخواب ای گل که بیداری عذابه و عذابه

 

نترس از دست بی قانون فردا

بخواب جونم که قانون داره دنیا

بخواب آروم گل گلدون خونه

که بیرون تا بخوای نا مهربونه

 

لا لا لا لا که قلبم زیرو رو شد

که دست عاشقم پیش تو رو شد

که بازم این دلم دیوونگی کرد

که این دیوونه با عشق زندگی کرد

 

بخواب ای گل،الهی در نمونی

نگیره بغضت از نامهربونی

بخواب جونم که درها رو ببندم

نخوای از من که با گریه بخندم

 

بخواب آروم که خورشیدم خاموشه

اونم باید بره چیزی بپوشه

اونم طاقت نداره توی سرما

اونم غافل شد از حال دل ما

 

همه اینجا غریب اندر غریبند

همه از بی نیازی بی نصیبند

الهی کور بشن،گر دیده باشند

میگن اینجا همه مردم فریبند

 

چه بی قانونه، قانونش

چه بی برکته نونش

به نرخ مفت جون کندن

شده چیزای ارزونش

 

نمیدونی چقدر سخته

همون کارای آسونش

همش بغض و همش بغض

روی لبهای خندونش

 

نترس از دست بی قانون فردا

بخواب جونم که قانون داره دنیا

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم آذر 1386ساعت 0:0  توسط نازنین  | 

---

خاک

خاک، عاشقی میداند

گریه میکند

رنج میکشد

و صبر میکند

سر به آستان مرگ می گذارد

بر شانه هایش می گرید

اما نمی میرد

خاک،عاشقی صبور است

بر برگهای پاییز بوسه میزند

تقدیر جهان را عوض می کند

جوانه ها را بیدار

و درختها را خواب می کند

اما خود،هرگز نمی خوابد

خاک

عاشقی صبور است

که سالها و سالها

برای آسمان صبر می کند

و من،همانم

که از خاک آمده ام

چون خاک عاشقم

و چون خاک،روزی،

صبوری را هم خواهم آموخت.

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم آذر 1386ساعت 22:43  توسط نازنین  | 

---

دلتنگی

هنوز بدرود نگفته ای

دلم برایت تنگ شده است

چه بر من خواهد گذشت

اگر زمانی از من دور باشی؟

هر وقت که کاری نداری انجام دهی

تنها به من بیاندیش

من در رویای تو

شعر خواهم گفت

شعری درباره ی چشمهایت

و

دلتنگی...

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم آذر 1386ساعت 22:25  توسط نازنین  | 

---

در سختی و شرم

به غروب یله رو نظر می کنم،

ای کاش من نیز می توانستم

از آن درهای سرخ

در پس آن مانع سیاه ـارغوانی بگذرم.

 

ای کاش می توانستم

از آن درهای سرخ بگذرم،

آنجا که شرم را از تن درآورم

چونان پاپوشی در رواق

 

ورنج را

چونان جامه ای

و بر جای می گذاشتم

کالبد خویش را رها

به سان توشه ی مسافری

که کس نمیداندش.

 

آنگاه باز می گشتم

و به پیکر متروک خویش

چونان کنده ای بر خاک

چشم می دوختم

وشادمانه قهقهه سر می دادم.

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم آذر 1386ساعت 17:33  توسط نازنین  | 

---

دخترک باغبان

 

تن دیوار

روی قابی کنار پنجره

نوشته بودند:قشنگ یعنی گل!

و گلی کنج اتاق

پلاسیده در تب جرعه ای آب

تشنه انگار می گفت:قشنگ یعنی آب!

و دورترها...

زیر آسمانی پر از ابر خاکستری

سرزمینی دور

آب زندانی در قفس یخ

ترد و لرزان می گفت:قشنگ یعنی آفتاب!

و آفتاب نشنید صدای دخترک باغبان را

که فریاد می زد:قشنگ یعنی گل!

و دخترک خواندن نمی دانست،

که بخواند چشمان باغبان را که:

قشنگ یعنی تو!!!

+ نوشته شده در  جمعه دوم آذر 1386ساعت 17:59  توسط نازنین  | 

---

اگر

 

 اگر...

 

- واگر یکروز بیخبر بازگشت،باو چه بگویم؟

- بگو که من تا دم مرگ همچنان در انتظار او بودم.

- و اگر مرا نشناسد و باز از من چیزهای تازه بپرسد...؟

- با او حرف بزن،مثل خواهر درددل کن،شاید در دل خود رنج میبرد و سراغ همدردی میگردد.

- و اگر بپرسد که تو کجا هستی،باو چه جواب بدهم؟

- این حلقهء طلای مرا بدو بده،اما هیچ پاسخی مگوی.

- و اگر سئوال کند که چرا تالار خالی و خاموش است؟

- چراغ خاموش و در گشوده را بدو نشان بده.

بگو که من لبخند بر لب داشتم،میترسم اگر چنین نگوی او اشک در دیده بیاورد.  

+ نوشته شده در  جمعه دوم آذر 1386ساعت 16:54  توسط نازنین  | 

---

نقاش و قوهای وحشی

نقاش و قوهای وحشی

 

 

زندگی گذشته ام را به یاد می آورم

رویایی غریب

 و پرندگانی را که دانه های برف از بال هاشان می شرید

و هر گام من از آن رو پیش می رفت

که خوش آمد گویشان باشم

و غیبت آن ها

و خاموشی

به یا د می آورم

آن زندگی را که چون پیراهنی از تن به در آوردم

به یاد می آورم

نفس آبی یخ زده ام را

و آن آب یخ جانسوز را

به یاد می آورم

از یاد بردن همه چیز را

پایان جستجو

 و پروازی شگفت انگیز

و دیگر چندان به یاد نمی آورم

مرد و پریشانی هایش را

اکنون پرنده ای میان دیگر پرندگان

به زندگیش چنان می نگرم

که کسی به نقشی...

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم آبان 1386ساعت 11:8  توسط نازنین  | 

---

بت تراش

بت تراش

 

 

پیکر تراش پیرم و با تیشه ی خیال

یک شب ترا زمرمر شعر آفریدم

تا در نگین چشم تو نقش هوس نهم

ناز هزار چشم سیه را خریده ام

 

بر قامتت که وسوسه ی شستشو در اوست

پاشیده ام شراب کف آلود ماه را

تا از گزند چشم بدت ایمنی دهم

دزدیده ام زچشم حسودان نگاه را

 

تا پیچ و تاب قد ترا دلنشین کنم

دست از سر نیاز به هر سو گشوده ام

از هر زنی تراش تنی وام کرده ام

از هر قدی کرشمه ی رقصی ربوده ام

 

اما تو چون بتی که به بتساز ننگرد

در پیش پای خویش به خاکم فکنده ای

مست از می غروری و دور از غم منی

گویی دل از کسی که ترا ساخت کنده ای

 

هشدار زآنکه در پس این پرده ی نیاز

آن بت تراش به هوس چشم بسته ام

یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند

بینند سایه ها که ترا هم شکسته ام

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم آبان 1386ساعت 10:26  توسط حمید  | 

---